به اشتیاق ِ غریبی ، قلب ِ جهان را می شکافد

برای هست شدن!
برای درد شدن!
و این آغاز و پایان ، همان انسان است..
انسان!
که اگر چیزی یا کسی غیر از انسان دیدید تو را به خدا خبرم کنید..
"چه کسی هست تا به اقتدار کوه بر بی ادعایی خود از هر انسانی سر از افتخار شکوه مند عشق برارد ؟" *
من که نتوانستم
اما شما چه ، توانستید؟!...
"چه کسی هست که از سر اخلاص بر غریزه ها و خواهش هایش لبخند زند؟!" *
من که نتوانستم
اما شما چه ، توانستید؟!...

آقا! دلمان گرفته است
ما یک زنیم!
مرد که نیستیم
خانومیم
آقا که نمی شویم..
و شما تا زن نباشی، تا خانوم نباشی
تا درد ِ زائیدن نکشیده باشی، تا شرم ِ باکره گی دریدن نفهمیده باشی
همینطوری همه اش مغرورانه از مردانه گی ات می خوانی ..
هر چه نگاهتان می کنیم سبیل که در بساط ِ مردانه گی تان نمی بینیم ، رگ ِ غیرتتان را هم با همان تیغ ِ اصلاح از ته زده اید..
مردانه های قدیم تمام ِ هیبتشان به سبیلهایشان بود که مثل ِ این شاخک ِ حشرات باهِش رد یابی می کنند!! رد ِ بی ناموسی ها را می گرفت
مردانه های قدیم تمام ِ هیبتشان به رگ ِ غیرت شان بود
وما که خانومیم سرمان نشد این غیرت
آخر سر ِ ما از همان اول گفتند یا باید روسری شود یا مقنعه و یا چادر..
ما هم سرمان کردیم تا یک وقتی دل ِ شما که آقایید نلرزد
که لرزید!!
اصلا به من چه از دل ِ شما
همه اش که شما دل ندارید
بلرزد
آنقدر بلرزد تا ویران شود..
نگو که ما باید تاوان ِ ویرانی های شما را پس بدهیم..
دلم از شما گرفته آقا!
هم از آن زخم ِ ریشه های سبیل تان و هم از این بی ریشه گیتان
از رجز خوانی هایتان
از باد ِ غبغبهایتان
از غرور ِ بی جایتان
از گستاخی بی پایانتان...
هی می گوئید ما مردیم و شما زن!
شما چه می دانید غیرت چیست؟
شما چه می دانید غریزه چیست؟
من هم می خواهم از غریزه برایتان بگویم
از غیرت برایتان بگویم
از عشق..
غریزه یک جنین ِ ذی شعور است نه بی شعور!! در بطن ِ انسان باره گی!
که تنها در حریم ِ عشق می آرامد و خویش را می یابد..
غیرت ، شهامت ِ نیک اندیشیدن است مقابل ِ تعصب ِ جاهلیت ِ خویش
ظهور ِ پیامبروارانه در خویش!
شهامت ِ شنیدن ِ پیامبر ِ خویش است
و با تمام ِ عشق مراقبت کردن است
حمایت کردن است!
تنها عظمت است که غیرت می شناسد آقا!..
و عشق ! توانمندی ِ خلقت است ،
دست به آفرینش زدن است...
اگر عشقی از تو هی بگیرد و هیچ به تو ندهد، آن هرزه گی ست نه آزاده گی!
عاشق ! بالفعل درد است و بالقوه درد شدن است!
دم به دم،
ذره تا ذره
کران تا کران..
حالا دیدی ما هم می توانیم جملات ِ قشنگ قشنگ بگوئیم
اما نمی دانم چرا وقت ِ وقتش ، این جملات مان با اصل ِ حالات مان جور نمی شوند!
شما می دانید چرا؟!
مسئله همیشه همین جاست!
اینکه بعد از شناخت ِ این کلمات، بشود حالاتش را هم شناخت
و بعد از شناخت ِ حالاتش ، بشود همان تعاریف را زنده گی کرد
خود ِ تعریف شد!
اما نمی شود
یعنی تا آن موقع خیلی دیر می شود
مثلا اگر بخواهی همه اش فکر کنی که چنین کنی و چنان کنی، وقت ِ زنده گی کردن شان گذشته
و اگر هم بخواهی زنده گی و یاد بگیری که همینطور باید تاوان پس بدهی..
و حالا من می خواهم باز چادرم را سر بگیرم تا دلتان نلرزد..

و باز شما!
آقای گم شده!
پنهان شده!
بیخ ِ گلوی دلمان استخوان شده!
آقای عزیز!
همینطوری که هنوز بهتان نرسیده ایم، دلمان لرزیده ،
می دانم مهم دل ِ شماست که نلرزد...
.........................
ضمیمه:
امروزبه دست ِ پسرمان از مدرسه شان یک شکلی داده اند! که توی اش یک دختر است و 3تاپسر
بعد گفته اند روی هر که کارش نامناسب است یک ضرب در بکشید
و البته دختر کارش مناسب بود و هر 3 پسر کارشان نامناسب!
من هم زیرش نوشتم که : چرا فقط دختر کارش مناسب است و پسرها همه شان ، کارشان نامناسب؟!
این خودش از همه نامناسب تر است، نیست؟!
راستش نگران ِ پسرهای آینده مان هستم
از اینکه دیگر دلشان نخواهد خوب باشند
اینکه دیگر نخواهند درس بخوانند و مسئول !
اینکه دیگر به روابط شان احترام نگذارند و به خودشان...
یک فکری باید کرد

*فقط بدانید که این دو جمله از خودمان نیست