نام تو را که خواندم ، چیزی میان ِ دلم گر گرفت و گلویم سوخت
یخ این نگاه ِ شیشه ای اما !
شاید هنوز، کم عاشقت شده ام
شاید
نمی دانم...
انگار این روزها حسود شده ام ،
به تو!
به تو که مثل ِ همه  چیزهای نادیدنی ، به دلم مدیونی!
مثل ِ احساس دلتنگی ام، وقتی مشت می شوم به دستانت!
مثل ِ احساس ِ درد وقتی، به دلم هیچ چیز راه نمی گیرد
مثل ِ وقتی که می شوم حجم ِ خاموش و بادکرده ی تنهایی..
مثل ِ احساس ِ دوست داشتن ات وقتی، ضربان می شوی و قلبم انگار تندتر می زند هربار...
این روزهاحسود شده ام
به خودم انگار!
به خودم که مثل ِ همه  چیزهای گم شده ، به تو مدیونم!
وقت ِ گره شدنت میان ِ دلم !
درد شدنت!
هست شدنم!
دست شدنت
باز شدنم
راه شدنت
یافت شدنم...
........................

تو را چه می شود که از بی تابی ِ این درد، رحلت نمی کنی؟
مرا چه می شود که از این قصه ی تکراری ِ سرد، هجرت نمی کنم؟....
تو را میان ِ دلم کاشته است دستی!........دستی!
مگر ممکن ام می شود ، به تو نیندیشم؟
به خدا نمی شود..
تو را به آبِ دیده، آب می دهم هر شب؛
به خون ِ دل
به آه ِ شبانه ام تاب می دهم هر شب؛
به ماه
به این نگاه ِ شکسته ام، نور می دهم هر شب!
عزیز!.........
عزیز!...
تو را اگر هوس ِ نیامدن ات ، روئید
اگر گل کرد،
بمان و نیا مثل ِ تمام ِ این همه سالهایی که آمده است و نیامده ای!
مرا همین اشتیاق ِ آمدنت ، هست می کند هر دم
اشتیاق ِ آمدنت.......آمدنت!
عزیز!
عزیز!
تو را به حرمت ِ آن دستهای بارانی
مگو که سهم ِ من از عشق و انتظار و سکوت؛ تنهائی ست...
برای من ِ دلتنگ هین اشتیاق ِ آمدنت، دنیائی ست...

شده ای غم ِ دل، آهِ شبانه ای! خوب است؟!
شده ام خویش را چو بیگانه ای ، خوب است؟!
تو که افسون ِ دل شدی و دل ز من کندی
من شدم دست گرد ِ هر بهانه ای، خوب است؟!
دل ِ من قهر کرده و به روی ایمانم،
قفل کرده در که چرا نیامده ای ، خوب است؟!
ای همه ناز ، از نیازم نمی پرسی
تو که از ناز و نیاز هم سرآمده ای،خوب است؟!
تا که رفتی ز برم،  اسطوره ی تنهایی !
من بریدم دل ز عشق افسانه ای، خوب است؟!
تو اگر نایی و گرم بشکنی عهدت
شده ای شمع ِ این دل پروانه ای، خوب است؟!

دیگربه خدا، بند ِ خیالت نمی شوم
سوگند می خورم که وبالت نمی شوم
دانم که در دولت ِ تو "دوستی" را وفاست
من که شکسته ام!.عهد ِ محالت نمی شوم
دیدار ِ تو را چشم ِ بصیرت شهنشه است
من کور ِ مادرم! گدای جمالت نمی شوم
در ازدحام منتظرانت، ای زیباترین ِ خلق!
من زشت ترین! خار وصالت نمی شوم
ظلمت نشین ِ غمم ، ای ماه ِ بدر ِ عشق
زین پس ،مه ِ تاریکِ هلالت نمی شوم

"درود بر آنان که سزاوار درودند" *

این روزها گم که می شوم، گم که می کنم
تنها تو می مانی به رنگ ِ خیالی به نام ِ غم، دلتنگی،نیاز یا هر چه که تو خودت بدان خواهانی.
تکراری که نمی شوی ، تویی که تکرارت مدام دلم را در دست می گیرد؛
 و یا می شوی و تکرار ِ تو دلم را پس نمی زند که
می گیرد، تنگ می کند، فشرده می کند
انگار می خواهد شیره ی جانم را بستاند و بنوشاند..
این روزها گم که می شوم، گم که می کنم؛
پیدایم می شوی ، پیدایت می کنم
پیدای گمی که قرارداد بر نمی داری،
در تعریف نمی خوابی،
هست نمی شوی و یا می شوی و هست شدنت چشمانم را محرم نمی کند...
تو در تماشا ، هست می شوی
در تماشا !
و این چشمان ِ معتاد به باور ِ اجساد ، جاده ی تماشایت را یافت نمی کنند..
ساده می شوی در این دستان
در این قلم، در این صفحات مثل ِ خلاصه شدنت در آب ، در اشک ، در خورشید ، در میز و سنگ و قاب عکس..
ساده می شوی ،
نه! خلاصه می شوی و در چشم می نشینی
 و اما تنها در مسیر ِ نگاهی که "من و دل و تنهائی" را قطع می کند،تماشا می شوی..
می دانی!
این روزها پیش ِ چشم ِ هر باوری، چرایی روئیده است
پیش ِ چشم ِ هر نیازی
هر راهی
هر گامی
هر....!! هر چیزی که فکربردارست
دل بردار است
چرائی روئیده است
چرائی که نمی گذارد ساده باورت کنم
ساده صدایت کنم
ساده بغضم را بشکنم و نیازت کنم..
تنها گاهی که گم می شوم
که گم می کنم
بی چرائی می شودتمام ِ کائناتت که "یقین" در باور ِ تو هیچ می شود
هیچ...

سلام بهانه ی باران
دلیل ِ رستگاری پروانه ها
خوب  ِ خدا!هستی؟
 چگونه ای؟
به اشتیاق ِ دلت برپایی؟
من هم هستم به گونه ی خویش
و می گذرم مثل ِ روز
مثل ِ ثانیه ها
مثل ِ عمر
مثل ِ باد..
خوب وبدم و گاهی خالی از هر خوب و بدی..
عزیز ِ جان! نمی دانم چه سری ست که پنداری التماس ِ تو بلندم می کند
کنده می شوم از چیزی!
چیزی که سنگین است، بار است، وبال است...
منجی!
می دانی ، من تو را در دلم آرزو کرده ام
جایی از زندگی که معرفتی از خویش را گم کرده بودم
جایی که در مفهوم ِ رستگاری خویش مانده بودم
جایی از سرگردانی هایم
بین ِ بی قراری و سکونم
لابه لای اشکهای دلتنگی
میان ِ خستگی هایم...
آرزو کردم تمام ِ خدا ، تو شود وخدا خدا کردم که زودتر بیایی
من که دلم تب کرده، می سوزد برای هوایت
چشمانم برای انعکاس ِ نگاهت
گلویم برای هجای سلامت..
کجای انتظار ِ جهانم سبز شده ای، که رویش ات فصل بردار نیست؟
از کدام سمت ِ سخاوت ِ خورشید نور می خوری؟
از جنس ِ بغض ِ شکسته ای که از آن آب می خوری بگو
از دل ِ جایی که شهوت ِ ریشه هایت را مَحرم شده است
از قبیله ات بگو، سید ِ نور و آئینه...
بگو که پیدایت کنم...

تو که در التماس ِ کوچک ِ من ، جا نمی گیری
تو که در قسمت ِ مقدور ِ من ، پا نمی گیری
گذاری به طول و عرض ِ تمام ِ نیاز؛ فرسودم
به اشتیاق ِ خیال ِ تو که رویا نمی گیری
من و دل و تنهائی، زدیم به هر در ِ بسته
چه شود که تو با چنین منی ، "با" نمی گیری
غم ِ دل نامراد از گشایش  و آنک تو،
شاه کلید ِ غمی و به قفل ِ ما نمی گیری
تو را به کدام نام خوانم که بشنوی آهم
تویی که به هیچ نام بردنی، ندا نمی گیری
گفت:"بکش دشواری ِ منزل به یاد ِ عهد ِ آسانی"
بگو چگونه شود که در این عهد! وفا نمی گیری؟!!

نشان ها را گم می کنم
راه ها را گم می کنم
آدمها را گم می کنم
تنها کودکم می ماند گاهی ، که اورا هم لا به لای لای لای خود گم می کنم..
آدمها را گم کرده ام، نه اینکه حواسم نباشد، نه!
خودشان، خودشان را گم می کنند
 تو را گم می کنم
همین حالا
دلم شوق ِ تو را بر نمی دارد
اصلا قهر می کنم
نشان به ان نشان که هنوز کوچک مانده ام..
همین حالا تو را گم می کنم
و هر آنچه که یادم داده اند
از عشق  و شرو شورش
 از اندوه و کوهش
از آشنایی و مرد دورش
 از تنهائی و غار ِسوت و کورش
از سرگردانی وبرهوتش
همه را گم می کنم
فقط می ماند سنگینی ِ هوایی از جنس ِ غم!
 و چیزهایی مثل اینکه:
همنیطوری دلم تنگ می شود
همینطوری چشمانم  می لرزد و نگاهش تر می شود
همینطوری می آیی و راه ِ گلویم بند می شود
نه خنده می شوی
نه گریه می شوی
نه ترانه می شوی
نه حرف می شوی
نه آه می شوی...
گفتگوی بین ِ من و تو
گفتگوی نگاه است و سکوت
گفتگوی اشک است و سکوت
گفتگوی بغض است و سکوت
گفتگوی نیاز است و سکوت
گفتگوی نماز است و سکوت
گفتگوی خیال است و سکوت...
گفتگوی سکوت است وسکوت...
کلام ِ تو گنگ است انگار برای من، می فهمی؟
آنقدر گنگ که به افسانه مانند است
شاید زودی برایم هنوز
آنقدر زود که حواسم را پرت نمی کنی
دلم را نمی دزدی
خنده هایم را رنگ نمی زنی
اشکم را در نمی آوری
گامهایم را سمت ِ خویش نمی خوانی
بودنم، نبودنت را بهانه نمی گیرد هنوز..
چه محرومم من!!می فهمی؟

از سمت ِ طلوع ِ غم ِ خورشید، تو را دید می زدم
رویای سپید ِ دل ِ شب را مه ِ تردید می زدم
طوفان، شهامت ِ پرواز ِ باغ را شکسته بود
بر گرده ی باران، خطر ِ مرگ رسته بود
در امتداد ِ رویش ِ خواب ِ سبک سران
در انزوای فراموشی ِ مسموم ِ شب دلان
دیدم همینک ِ رستگاری ِ درد را
فریاد ِ بغض کرده در گلوی مرد را
چشمان ِ هوس بر کفن ِ ماه سوده بود
دستان ِ نیازش به تو آلوده بود...
تو در پسین دم ِ تشخیص ِ شعر و شور
مست ِ رسیدن دردانه ی سرور
چونان هیجان ِ گم ِ تندیس ِ عشق بود
رقص ِ شعف ات در دل ِ طاق ِ کبود..
جریان ِ نفسهای عشق و خیال و آه
نقش ِ شکسته ی اندوه در قاب ِ تار ِ ماه
یک التماس ِ بی خبر از هجمه ی غرور
یک حجم ِ گرفته ی دل، در تب ِ ظهور
یک"مرد" شکستن و یک "دل" بستگی
یک "تو" شکفتن و یک "من "رستگی
یک "تو"در پسین دم تشخیص شعر و شور
یک "مرد" در آستانه ی تسلیم ِ سرد ِ گور...

انگار نوبتی ست
اینبار نوبت ِ من است که گریه کنم ،
عادلانه همین است ؛
باشد!..
اما من، رنگ ِ عشق می زنم این فصل ِ عدل را!
"من گریه می کنم تا تو بخندی..."

برای من ،
"عشق" هیجان ِ مقدسی بود که ناخوانده های دلم را به آواز ِ دوست برایم می خواند.
همچون شوکی که ایمان ِ از دست رفته ام را جان ِ تازه ای می بخشید..
اما نمی دانم از کجا بود که لا به لای ناخوانده هایم ، چون دروغ ِ بزرگی تو را جا دادم!
وقت ِ جان گرفتن ِ ایمانم بود
که هم مردد ِ تو ماندم، هم خویش...

ای بنای دل ویران شده ی بی تدبیر
ای چراغ ِ شب ِ این شعر ِ تر در زنجیر
ای سکوت ِ هوسم، ای غم سنگین ِ نیاز
ای تو قد قامت ِ خورشید ِ شب ِ در مَه گیر!
در خودآگاه ِ فراموشی ِ زندانی ِ عشق!
ای تو یاد آوری ِ هجرت ِ "من" از تکبیر!
ای "تو" مقصود ِ ره ِ این گذر "من"تا"من"
ای خیال ِ نظرت، رؤیت ِ حق در تکفیر
در خزان ِ سبد ِ قافیه و وزن و ردیف
ای بهارانه ی شعر، در گذر از این تقدیر!
سمت ِ خاموش و ترک خورده ی تنهائیها
ای تو "آواز ِ خوش ِ دوست" بسوزان تزویر!!

آزادی، هذیانی ست که تنها مردمان ِ در تب سوخته، می دانند
مه سیما! تو اگر ازسوختن ، می دانی برایم بگو...

تو را می نویسم خط در میان
لا به لای تنش های این روح ِ در زنجیر
لا به لای این زخم  های کهنه ی جا مانده در عبور...
تو را می نویسم که خوبی
مثل ِ باران  برای یاسهای پشت ِ پنجره
مثل ِ لبخند بر این گونه های افتاده
مثل ِ مرحم برای این زخمهای مانده..
تو را می نویسم که خوبی
مثل ِ پیچک
مثل ِ آفتاب گردان
مثل ِ گندم...
تو را لابه لای ناخوبی ِ خویش می نویسم
مثل ِ نیلوفر میان ِ مرداب
مثل ِ سایه میان ِ کویر
مثل ِ باغچه ، میان ِاین حیاط ِ کوچک ِ سیمانی...
تو را لابه لای ناخوبی ِ خویش می نویسم
مثل ِ پرچین!!
یکی تو
یکی من..