این صدای انسانه
انسانی  به نام ِ مریم :
که با قلم ِ دل برای تو می نویسه
برای دلتنگیهای مریم
انگار این روزهای لنگ درهوا نمی خوان دست از سرگردونی ِ لحظه ها بردارن
ببین چقدر سنگین شده هوا!!
نشستم که بنویسم برای تو
با صدای مریم
از زبان ِ دل
تو سرزمین ِ مریم !
تو سرزمینی که هر روز صبح مسیح از نیاز ِ تنش زاده میشه و شب دوباره به آغوش ِ دلتنگیهاش برمیگرده..
خواستم بدونی؛
یا شایدم خواستم بدونم :
مریمی که می نویسه همیشه عاشق بوده
حتی وقتایی که باورش توی پستی ِ یک هوس جا می مونه
وقتایی که می خواد کوچیک بمونه ،مثل ِیه شیر خواره صورتش رو، رو برگ فرشهای نرم ِ رویِ خاک بکشه و نم ِ زمین رو بمَکه،
و تو این پستی به هم آغوشی ِ تب دار ِ تنش برسه..
حتی وقتایی که باورش به یقین ِ آسمون دست می بره
و گیسوهاش رو به نفسهای ستاره ها می سپره
و تو این بلندی با رعشه های روح ِ خدا یکی میشه..
همیشه عاشق بوده
اصلا مریمه بی مسیح ، مگه می تونه باشه؟
تو بگو می تونه؟...
مریمی که می نویسه ، حتم بدون "من" نیستم
که من همون عجوله بی دست و پام که هنوز مردد ِ تو و خودش مونده
همون آدمی که دست و پاش رو زنده گی بسته
دینش
دنیاش
ایمونش
رویاش
همسرش
فرزندش...
تو کجای خودت موندی؟
کجای این دلتنگی ِ ناتموم ؟
کجای رقص ِ این سایه روشن ِ بی دووم؟
کجای خواهش ِ تنت؟
کجای التماس ِچشمات؟..
هنوز که هنوزه از لای این فرسنگهای دود و دم گرفته، خوب می شنومت
خوب احساست می کنم
 خوب می بینمت
مگه نمی دونی مریمی که می نویسه تو تسخیر ِ هیچ زمان و مکانی نیست
دست گرد ِ هیچ بد و خوبی نیست
بیرق ِ سرگردون ِ هیچ دین و ایمونی نیست
رهاست
رها!
اینجا صدای مریمه
مریمی که هست
نگاش کن!
برای تو...
که جهان ِ بی مریم ، جهان ِ ارواح سرگردونه
ارواحی که منتظر مسیحن تا اونها رو به کالبدشون، به مامنشون، به خونشون برگردونه
جهان بی مریم، جهان ِ کورهای مادرزاده
کورهایی که منتظر مسیحن تا روشناییشون ببخشه
جهان ِ بی مریم ، جهان ِ انسان ِ ناباروره
جهان سرگشتگی ها
جهان ِ بی مسیح
جهان ِ تباهی
تباهی ..
دل ِ مریم برای تو گرفته
برای خودش...
ببین! هنوز هست
و می خواد عاشق باشه
عاشق ِ تو
عاشق ِ خودش
و  بنویسه
برای تو
برای خودش..